State Management در ASP. NET 2.0 (بخش يازدهم)
آنچه تاكنون گفته شده است :

در اين بخش بحث مربوط به نحوه پيكربندی session در برنامه های وب را ادامه می دهيم . 

Timeout
يكی ديگر از تنظيمات مهم در ارتباط با  session state ، مشخص كردن مدت زمان timeout است . مقدار در نظر گرفته شده برای خصلت فوق ( تعريف شده در فايل web.config ) ، مدت زمان انتظار ASP.NET  قبل از حذف session را مشخص می كند ( عدم دريافت هيچگونه درخواست در بازه زمانی مشخص شده ) .
در نمونه كد زير به ASP.NET اعلام شده است كه اگر پس از گذشت 20 دقيقه درخواستی از سرويس گيرنده دريافت نگرديد ، session آن را حذف كن .

Mode
با استفاده از خصلت mode می توان نحوه ذخيره سازی اطلاعات session  را مشخص كرد . به اين خصلت می توان  مقاديری نظير InProc ، off ، StateServer ، SQLServer و Custom را نسبت داد . در واقع به كمك خصلت فوق  ، استراتژی ذخيره سازی اطلاعات session مشخص می گردد .
 در ادامه با هر يك از موارد فوق بيشتر آشنا خواهيم شد . قبل از آن لازم است به يك نكته مهم اشاره گردد . در صورتی كه برنامه ASP.NET بر روی بيش از يك سرويس دهنده وب هاست شده باشد  ( كه از آن با نام web farm ياد می شود ) ، می بايست دامنه پيكربندی را گسترش داد تا اين اطمينان ايجاد شود كه سرويس دهندگان وب همساز می باشند . در غيراينصورت ، ممكن است يك سرويس دهنده اطلاعات موجود در session را با روشی متفاوت نسبت به سرويس دهنده ديگر ، رمز نمايد . بديهی است در چنين مواردی اگر كاربر از يك سرويس دهنده به سرويس دهنده ديگر هدايت شود ، در session وی اختلال ايجاد خواهد شد . برای حل اين مشكل می بايست با مراجعه به بخش <machineKey>  فايل machine.config  تنظميات مورد نظر را بگونه ای انجام داد كه شيوه رمزنگاری session بر روی يك سرويس دهنده با سرويس دهنده ديگر يكسان و سازگار باشد .

 InProc
مقدار پيش فرض خصلت mode می باشد و  عملكرد آن همانند ذخيره سازی session state در نسخه های قديمی ASP است . در اين روش اطلاعات در پردازه مشابه ASP.NET worker threads  ذخيره می گردند . اين روش بالاترين كارآئی و كمترين ماندگاری  را دارد . در صورتی كه سرويس دهنده به هر دليلی راه اندازی مجدد گردد ، اطلاعات session از بين خواهند رفت . روش فوق برای اكثر وب سايت های كوچك مناسب است . در مواردی كه برنامه وب در يك web farm هاست شده باشد ، از اين روش نمی توان استفاده كرد . در چنين مواردی و به منظور به اشتراگ گذاشتن اطلاعات session بين چندين سرويس دهنده ، می بايست از  گزينه  Out-of-Process و يا سرويس SQL Server state استفاده كرد . 
در برخی موارد ممكن است  برنامه نويسان به اين نتيجه رسيده باشند كه كاربران اطلاعات session خود را بدون هيچگونه دليلی از دست می دهند . همين امر باعث می شود كه آنان استفاده از گزينه ای غير از InProc را در دستور كار قرار دهند .  در ASP.NET ، حوزه  برنامه ها به دلايل متعددی ممكن است راه اندازی مجدد گردد ( نظير اعمال تغييرات در پيكربندی ، بهنگام سازی صفحات ) . 
توجه داشته باشيد ، در زمان استفاده از  StateServer و يا SQLServer ، اشيائی می توانند در  session state  ذخيره گردند كه قابليت سريال شدن را داشته باشند . در غيراينصورت ، ASP.NET قادر به انتقال و يا ارسال اشياء به state service و يا ذخيره آنها در بانك اطلاعاتی نخواهد بود .

 off
با انتخاب مقدار فوق برای خصلت mode ، مديريت state در تمامی صفحات يك برنامه وب غيرفعال خواهد شد . بديهی است با غيرفعال كردن session شاهد بهبود ملموس كارآئی در وب سايت هائی خواهيم بود كه عملكرد و سرويس دهی آنها مشروط به استفاده از session  نمی باشد . 

StateServer
با در نظر گرفتن مقدار فوق برای خصلت mode ، از يك سرويس ويندوز جداگانه برای مديريت state استفاده می گردد . سرويس فوق بر روی سرويس دهنده مشابه اجراء می گردد ولی در خارج از پردازه اصلی ASP.NET قرار می گيرد . رويكرد فوق دارای مزايا و معايب مختص به خود می باشد . مهمترين مزيت استفاده از يك سرويس دهنده ديگر برای ذخيره اطلاعات session ، عدم وابستگی آن به پردازه ASP.NET است . در چنين مواردی با راه اندازی مجدد پردازه ASP.NET ( به هر دليل ) ، اختلالی در داده ذخيره شده در session ايجاد نخواهد شد چراكه آنها در يك سرويس دهنده جداگانه نگهداری شده اند . از مهمترين معايب و يا بهتر بگوئيم محدوديت های رويكرد فوق ، افزايش تاخير زمانی در زمان ارسال اطلاعات session بين دو پردازه است . بديهی است در صورتی كه فركانس دستيابی و تغيير اطلاعات ذخيره شده در session بالا باشد ، سرعت و كارآئی يك برنامه وب كاهش می يابد.
در زمان استفاده از StateServer ، می بايست مقدار  stateConnectionString را مشخص كرد . پارامتر فوق ، آدرس  IP كامپيوتری را كه بر روی آن سرويس StateServer اجراء شده است را به همراه شماره پورت مربوطه مشخص می نمايد ( شماره پورت توسط ASP.NET تعيين می گردد و معمولا" لزومی به تغيير آن وجود ندارد ) . بدين ترتيب ، می توان StateServer را بر روی كامپيوتر ديگر هاست كرد . در صورتی كه قصد تغيير تنظيمات پيش فرض را نداشته باشيم ، از سرويس دهنده محلی استفاده خواهد شد ( با آدرس IP : 127.0.0.1 ) .    
قبل از اين كه برنامه وب بتواند از سرويس فوق استفاده نمايد ، می بايست آن را اجراء كرد . ساده ترين روش برای انجام اين كار انتخاب گزينه Services از طريق  Control Panel  است . با مشاهده ASP.NET State Service در ليست سرويس ها ، می توان نحوه اجراء آن را مشخص نمود ( بطور اتوماتيك ) .
در مواردی كه از StateServer استفاده می گردد ، می توان برای خصلت اختياری  stateNetworkTimeout  يك مقدار را مشخص نمود .  پارامتر فوق ، حداكثر مدت زمان انتظار برای پاسخ سرويس دهنده بر حسب ثانيه را مشخص می نمايد . مقدار گزينه پيش فرض ، 10 ثانيه است .

SQLServer
با در نظر گرفتن مقدار فوق برای خصلت mode ،  از يك بانك اطلاعاتی SQL Server برای ذخيره اطلاعات session   استفاده می گردد . بانك اطلاعاتی مورد نظر توسط خصلت sqlConnectionString مشخص می گردد . روش فوق متداولترين مكانيزم برای ذخيره state در برنامه های وب می باشد ولی در مقايسه با روش های ديگر از سرعت كمتری برخوردار است .
برای استفاده از روش فوق می بايست از يك سرويس دهنده SQL استفاده شود . مقدار خصلت sqlConnectionString ، همانند الگوی استفاده شده جهت دستيابی به داده توسط ADO. NET است و شامل مشخص كردن يك منبع داده ( آدرس سرويس دهنده ) ، يك رمزعبور و شناسه كاربر ( مگر اين كه از  integrated security استفاده شده باشد ) است . علاوه بر اين ، می بايست stored procedures  و session موقت بانك اطلاعاتی نصب گردند . stored procedures مسئوليت ذخيره و بازيابی اطلاعات session را برعهده دارند .
ASP.NET شامل يك اسكريپت Transact-SQL برای اين هدف خاص با نام  InstallSqlState.sql  است  كه در
مسير [ C:\[WinDir]\Microsoft.NET\Framework\[Version  قرار دارد .  برای اجرای اسكريپت فوق می توان از يك برنامه كاربردی SQL Server نظير SQL Server Management Studio يا sqlcmd.exe ( برای سرويس SQL 2005  )  و يا OSQL.exe و Query Analyze ( برای نسخه های قبلی ) استفاده كرد . اسكريپت فوق صرفا" يك مرتبه و به منظور ايجاد بانك ، جداول و  stored procedures   مورد نياز اجراء خواهد شد .
نام بانك اطلاعاتی معمولا"  ASPState می باشد .در واقع ، connection string موجود در فايل web.config  با صراحت نام بانك اطلاعاتی را مشخص نخواهد كرد بلكه صرفا" مكان سرويس دهنده و نوع تائيديه مشخص می گردد . كد زير نحوه انجام اين كار را نشان می دهد .

در صورتی كه قصد استفاده از يك بانك اطلاعاتی با نام ديگر  و ساختار مشابه را داشته باشيم ، كافی است مقدار خصلت  CustomSqlDatabase  برابر با true  در نظر گرفته شود .

زمانی كه از يك بانك اطلاعاتی SQL Server برای ذخيره اطلاعات session استفاده می گردد ، می توان از گزينه اختياری sqlCommandTimeout است كرد .  پارامتر فوق ، حداكثر مدت زمان انتظار برای پاسخ سرويس دهنده بر حسب ثانيه را مشخص می نمايد . مقدار گزينه پيش فرض ، 30 ثانيه است .

Custom
زمانی كه برای خصلت mode مقدار  custom  در نظر گرفته  می شود  ، می بايست  session state provider را با استفاده از خصلت customProvider  مشخص كرد . خصلت فوق به نام يك كلاس كه بخشی از برنامه وب موجود در دايركتوری  App_Code  است و يا يك اسمبلی كمپايل شده موجود در دايركتوری BIN و يا GAC  ،  اشاره می نمايد .
ايجاد يك provider سفارشی ، مسائل مختص به خود را دارد و می بايست با دقت پياده سازی گردد تا بتواند اهدافی نظير امنيت و قابليت توسعه را به خوبی تامين نمايد .  بحث بر روی provider  سفارشی خارج از حوصله اين مقاله است .
برخی توليد كنندگان ممكن است نسخه هائی خاص از state provider را ارائه نمايند كه در صورت نياز و تمايل می توان از آنها استفاده كرد . به عنوان مثال ، اوراكل ممكن است يك provider سفارشی را ارائه نمايد كه امكان ذخيره اطلاعات  session را در يك بانك اطلاعاتی اوراكل فراهم نمايد . 
در بخش دوازدهم  با application state آشنا خواهيم شد .